En dan is het moment dat je wordt gevraagd om bij een bekende een Still reportage te doen. Even flink slikken… maar natuurlijk sta ik voor je klaar.
Ik kom binnen in de woonkamer en zie mijn bekende gebroken aan tafel zitten. Het raakt me meer dan anders om een verdrietige moeder zo te zien, juist omdat ik haar ken. Ik luister naar het verhaal van haar en haar partner en voel een brok in mijn keel.
Hun kindje ligt in een schaal met koud water, het water nog wat bloederig. Zo zou ik foto’s kunnen maken, maar het is mooier met schoon en helder water. Oma biedt aan haar kleinzoon voorzichtig uit het water te tillen zodat we hem in een schaal met schoon water kunnen leggen. Het kindje heeft veel vocht bij zich en is slap. Wat doet oma dit dapper en liefdevol. Achteraf zegt ze dat ze dankbaar is dat ze het toch heeft gedaan.
Papa en mama hebben hun kleine ventje nog niet aangeraakt. Stap voor stap lukt het hen om, terwijl hij nog in het water ligt, voorzichtig zijn handjes aan te raken. Ondertussen maak ik foto’s.
Even later leg ik het kleine ventje op een met liefde door oma gekochte hydrofieldoek. Papa en mama houden hun kindje voor het eerst vast. Ze bekijken hem met tranen van verdriet, maar ook van trots. Uiteindelijk houdt mama haar zoontje zelfs in haar blote handen vast. Wat is ze trots dat ze dit heeft gedaan, en wat ben ik trots op haar.
Mama en papa geven aan dat ze blij zijn met hoe de reportage verloopt. Oma noemt het bijna therapeutisch, zo rustig en zorgvuldig als alles wordt opgebouwd. Wat een lief compliment.
Na een dikke knuffel loop ik met een brok in mijn keel en een traan over mijn wang naar de auto. Omdat het deze keer écht even heel dichtbij kwam.