Mijn naam is Annemarie Tersteeg. Sinds begin 2025 ben ik met veel liefde fotograaf voor stichting Still in regio Utrecht en een deel van Noord Holland. Ik ben getrouwd en samen hebben we twee heerlijke puberzonen.
Ik werk als medewerker Welzijn en Activering (activiteitenbegeleiding) in een verpleeghuis waar mensen wonen met een vorm van dementie. Doordat ik veel werk met vrijwilligers, wilde ik ook vrijwilligerswerk gaan doen.
In 2024 heb ik voor bekenden de uitvaart van hun baby vastgelegd. Het was meer dan verdrietig, maar het was ook héél dankbaar omdat dit voor hun te doen. Dit was het enige wat ik voor hun op dat moment kon doen.
Omdat mijn grootste passie fotograferen is kwam ik al vrij snel bij Stichting Still uit om vrijwilligerswerk voor te doen. Het leek mij mooi voor ouders blijvende herinneringen aan hun kindje aan te bieden door het maken van foto's en een luisterend oor te bieden.
Inmiddels ben ik al héél vaak op pad geweest. Alle kindjes en hun ouders hebben echt een plekje in mijn hart gekregen.
Het raakt me om zó dichtbij te mogen komen bij mensen in een verdrietige situatie, die je op dat moment voor het eerst ontmoet. Het is écht heel dankbaar werk en ik hoop me dan ook nog heel lang voor deze mooie stichting te mogen inzetten!!!'
Verhalen van Annemarie
Stap voor stap durfden papa en mama hun kleine ventje aan te raken
En dan is het moment dat je wordt gevraagd om bij een bekende een Still reportage te doen. Even flink slikken… maar natuurlijk sta ik voor je klaar.
Ik kom binnen in de woonkamer en zie mijn bekende gebroken aan tafel zitten. Het raakt me meer dan anders om een verdrietige moeder zo te zien, juist omdat ik haar ken. Ik luister naar het verhaal van haar en haar partner en voel een brok in mijn keel.
Hun kindje ligt in een schaal met koud water, het water nog wat bloederig. Zo zou ik foto’s kunnen maken, maar het is mooier met schoon en helder water. Oma biedt aan haar kleinzoon voorzichtig uit het water te tillen zodat we hem in een schaal met schoon water kunnen leggen. Het kindje heeft veel vocht bij zich en is slap. Wat doet oma dit dapper en liefdevol. Achteraf zegt ze dat ze dankbaar is dat ze het toch heeft gedaan.
Papa en mama hebben hun kleine ventje nog niet aangeraakt. Stap voor stap lukt het hen om, terwijl hij nog in het water ligt, voorzichtig zijn handjes aan te raken. Ondertussen maak ik foto’s.
Even later leg ik het kleine ventje op een met liefde door oma gekochte hydrofieldoek. Papa en mama houden hun kindje voor het eerst vast. Ze bekijken hem met tranen van verdriet, maar ook van trots. Uiteindelijk houdt mama haar zoontje zelfs in haar blote handen vast. Wat is ze trots dat ze dit heeft gedaan, en wat ben ik trots op haar.
Mama en papa geven aan dat ze blij zijn met hoe de reportage verloopt. Oma noemt het bijna therapeutisch, zo rustig en zorgvuldig als alles wordt opgebouwd. Wat een lief compliment.
Na een dikke knuffel loop ik met een brok in mijn keel en een traan over mijn wang naar de auto. Omdat het deze keer écht even heel dichtbij kwam.