Fotografie loopt als een rode draad door mijn leven:
Met 'n huwelijk, drie kinderen, drie schoonkinderen en vier kleinkinderen is er altijd genoeg materiaal om foto’s te maken.
Al jong ontdekte ik mijn passie voor het vak en dankzij mijn werkgever kon ik de Fotovakschool in Apeldoorn volgen.
Na mijn pre-pensioen schreef ik me in bij de KvK en kreeg vervolgens prachtige opdrachten.
Mijn vrouw wees me twee keer op de oproep van Stichting Still voor vrijwillige fotografen en vertelde mij wat voor een geweldig werk de stichting doet.
Daarom heb ik me in 2021 aangemeld…. een beslissing die mijn werk nog meer betekenis gaf.
De reportages die ik mag maken, raken mensen diep. Vaak hoor ik dat de foto’s helpen bij het verwerken van hun verlies, daar doen we het toch voor.
Onlangs werd ik benaderd door een gezin dat ik al twee keer eerder had gefotografeerd bij een afscheid.
Moeder, inmiddels flink zwanger, vroeg of ik een newbornshoot van hun gezin wilde maken als de kleine er zou zijn.
Natuurlijk zei ik ja. Het was bijzonder en ontroerend om nu ook blijdschap vast te leggen bij deze familie.
Later, toen ik het werk al een tijdje deed, dacht ik terug aan mijn eigen jeugd in de jaren ’60. Ons gezin verloor toen een broertje, slechts drie maanden oud. We hebben maar één foto van hem, vastgehouden door een verpleegster achter een klein raampje in het ziekenhuis. We mochten niet dichtbij komen, 'omdat we ons anders te veel zouden hechten'.
Goh wat ben ik blij dat we tegenwoordig anders omgaan met verlies en dat ik, met mijn camera, daaraan mag bijdragen.