Mijn naam is Pleun. Al sinds mijn zeventiende run ik mijn eigen fotografiebedrijf.
Zelf ben ik niet onbekend met verlies. Ik weet hoe pijnlijk het is om iemand die je intens liefhebt los te moeten laten. En ik weet ook hoe ongelooflijk waardevol foto's kunnen zijn in het afscheid- en herinneringsproces dat daarop volgt. Een foto kan in mijn ervaring echt dienen als een anker. Iets om op terug te vallen wanneer het gemis je overspoelt of iets om naar terug te keren als je weer even die verbinding en nabijheid wilt opzoeken.
Ik ben vrijwilliger voor Stichting Still omdat ik ouders dit anker wil bieden. Ook doe ik dit werk omdat ik van mening ben dat stilgeboren kindjes het verdienen om gezien en erkend te worden. Om geëerd te worden als volwaardige kinderen. Te vaak worden zij niet meegeteld – en daarmee onzichtbaar gemaakt. Dat vind ik verdrietig. Daarom is mijn perspectief als volgt: Stilgeboren kindjes tellen mee. Punt uit.
Ik denk dat er een bepaald taboe heerst wat betreft dit onderwerp omdat het gaat over iets heel ongrijpbaars. Of - en hoe - kindjes ter wereld komen is simpelweg niet te sturen. We hebben geen controle, vaak hebben we niet eens logica. Er is zoveel wat we niet weten en niet kunnen verklaren... Misschien is dat wel de reden dat dit onderwerp voor veel mensen zo beladen voelt.
Juist daarom waardeer ik Stichting Still zo. Want hier is het geen taboe. Hier ben jij welkom, als kersverse ouder met een gebroken én een trots hart.
Jouw kindje telt mee.
En dat geldt ook voor mij. Bij mij is het geen taboe. Bij mij ben je welkom – met alles wat je voelt, met alles waar je doorheen gaat. En jouw kindje... telt mee.
Het is een eer om dit werk te mogen doen.
Ik ben dankbaar.