Als fotograaf ervaar ik het als een groot voorrecht om voor Stichting Still te mogen werken. Al drie jaar leg ik momenten vast die voor ouders van onschatbare waarde zijn. De beelden vormen vaak een van de weinige tastbare herinneringen aan hun kind.
Voor mijn pensionering werkte ik dertig jaar als medisch fotograaf in een ziekenhuis. Ook daar fotografeerde ik stilgeboren baby’s, met als doel ouders een liefdevolle en blijvende herinnering mee te geven. Het werk brengt je onvermijdelijk dichtbij zeer intieme en kwetsbare momenten.
Sommige ervaringen laten een diepe indruk achter. Zo fotografeerde ik eens in een situatie waarin twee jonge kinderen door hun vader om het leven waren gebracht. In zulke momenten bevind je je midden in het rauwe verdriet van een moeder. Ook heb ik binnen korte tijd twee kinderen mogen vastleggen die door ernstig hersenletsel, veroorzaakt door de vader, uiteindelijk overleden na het staken van de beademing.
De dankbaarheid van ouders is groot. Tegelijkertijd heeft dit werk ook voor mijzelf een diepe betekenis. Het is bijzonder om aanwezig te mogen zijn bij zulke intieme momenten en met mijn beelden bij te kunnen dragen aan het rouwproces en de verwerking van verlies.