Mijn naam is Nicolette en fotografeer nu ongeveer een maand of 8 voor de stichting.
Fotografie is iets wat al mijn hele leven speelt, als jong meisje kreeg ik een camera van een buurvrouw en die nam ik al overal mee naartoe.
Sinds een aantal jaar schiet ik professionele platen waarbij mijn hoofdzaak ligt bij dieren en kinderen.
Ik houd van de onbevangenheid, eerlijkheid en oprechtheid van zowel kinderen als dieren.
Ook heb ik een aantal uitvaarten en afscheid van dieren mogen fotograferen. Heel mooi, waardevol en dankbaar dat ik hierbij het vertrouwen als fotograaf heb mogen krijgen.
Ik doe de fotografie naast mijn full time baan bij de politie waar ik in wisseldiensten werk.
In mijn leven heb ik zelf veel met verlies te maken gehad, zowel in mijn werk als in mijn persoonlijke leven. Daarbij ook een kindje verloren. Dit was nog best pril maar wel een hele heftige periode in mijn leven. En wat het lastig heeft gemaakt is dat er vele reacties op waren waar ik niets mee kon. Weinig inleving, opmerkingen van en weer door, je kan altijd nog kinderen krijgen, gelukkig heb je al een gezond kind, etc. Zelfs in het ziekenhuis ben ik tegen onbegrip aangelopen.
Ik heb dat heel lastig gevonden. Verwerken kom je niet aan toe, rouwen is er niet bij.
Het mooie van deze Stichting vind ik dat er juist aandacht wordt geschonken aan het feit dat je te maken hebt met verlies en dat dit een plekje moet gaan krijgen. Dat jouw verhaal er mag zijn en dat het iets is wat je met je meedraagt. Dat je een rouwproces ingaat die je op jouw manier moet gaan verwerken, er is steeds meer aandacht voor.
Ik heb nu meerdere reportages mogen maken en ik vond het bijzonder om bij deze intieme momenten aanwezig te mogen zijn. Om een mooie reportage te mogen maken die de ouders in eigen tijd en eigen tempo kunnen gaan bekijken. Op het moment gaat er veel langs je heen, later zie je dingen op de foto’s die eerder langs je heen gingen.