Heb jij het ooit meegemaakt? Een naaste verliezen die dicht bij je stond? Bijna iedereen krijgt er vroeg of laat mee te maken, en ook ik maakte al op jonge leeftijd kennis met verlies, en met de impact die dat achterlaat.
Toen ik mijn werk binnen de gehandicaptenzorg niet meer kon voortzetten, kreeg ik de kans om een ander pad in te slaan: van mijn hobby mijn werk maken. Maar wat ging ik dan fotograferen? Lange tijd wist ik het niet. Ik bleef worstelen met het gevoel: is dit het nou? Ik hou ervan om de diepere lagen in het leven op te zoeken, want juist daarin ligt voor mij de verbinding. Fotograaf worden voor Stichting Still leek me destijds nog ver weg, ik voelde dat ik daar nog veel beter in moest worden.
Tot er bij een naaste een kindje overleed, en ik voelde: dit moeten we vastleggen. En dus ging ik. Ik fotografeerde misschien wel het moeilijkste wat ik ooit gedaan heb, maar het voelde goed. Ik voelde dat ik deze mensen iets gaf wat nooit meer terug zou komen.
Daarna trok ik de stoute schoenen aan en schreef ik Still een brief. Al snel werd ik verwelkomd in het team, en mag ik nu klaarstaan voor hen die afscheid moeten nemen. Elke situatie en elk gezin is anders. Wat wel steeds hetzelfde is, is het vertrouwen dat ze mij geven om dit voor hen vast te mogen leggen. Dat voelt elke keer weer speciaal.
Mijn naam is Nelleke. Ik fotografeer het leven in al zijn vormen, en bij Stichting Still mag ik er zijn voor hen die afscheid nemen.