Mijn naam is Monique Zoutendijk Meijer, getrouwd en moeder van drie prachtige kinderen. Ik woon met mijn gezin en hond in Rhenen. In het dagelijks leven ben ik verpleegkundige in de ouderenzorg en ben ik fotograaf bij mijn eigen bedrijf.
Begin 2024 ben ik gestart als fotograaf bij stichting Still en vooral werkzaam in regio Gelderland en Utrecht. Het is met een warm hart dat ik steeds opnieuw die kamer binnenstap en ouders (en hun naasten) ontmoet die net het grootste verdriet beleven. Ondanks dat het een heel moeilijk, verdrietig en intens moment is, is het ook een moment van heel veel warmte en liefde.
De afgelopen maanden heb ik ontzettend veel gezinnen en hun sterrenkindje(s) mogen ontmoeten. Elk van hen heeft een speciaal plekje in mijn hart.
Werken bij Stichting Still is zoveel meer dan fotograferen. Het is een luisterend oor zijn, de liefde vastleggen en herinneringen helpen maken. Soms met een lach en soms met een traan. Met respect, zachtheid en veel aandacht probeer ik ouders een blijvende troost te geven in deze moeilijke periode.
Stichting Still is een prachtige organisatie en ik ben dankbaar dat ik hier deel van uit maak.
Verhalen van Monique
Het is eigenlijk een hele surrealistische situatie; ik zou verdrietig moeten zijn maar ik ben vooral enorm trots.
Vader deed de deur open en ik keek in een paar grote, heldere, blauwe ogen. Ik werd warm begroet en bij een kopje koffie kreeg ik het verhaal te horen van hun zoontje. Een prachtige jongen van 23 weken.
“Maar ik ben zo blij en op dit moment intens gelukkig. Ik weet dat de klap echt wel gaat komen hoor, maar voor nu voelt het even heel fijn. Bizar hè,” zegt vader. “Het is eigenlijk een hele surrealistische situatie; ik zou verdrietig moeten zijn maar ik ben vooral enorm trots.” Ondertussen was moeder ook naar beneden gekomen en glundert naast haar man. Ze zijn beiden prachtig gekleed en klaar om de reportage te maken.
Vader haalt voorzichtig hun zoontje uit het water en liefkozend drogen ze hem samen af. Er worden lieve woorden gezegd, gekust en geknuffeld. Ik zie en voel hoe de ouders steeds meer in hun bubbel kruipen. Ik leg alles vast: de handjes, de voetjes en de momenten van hen samen als gezin. De liefde, de trots en… de tranen die komen.
Liefde, trots en verdriet. Niets gaat zo samen als op deze plek. Ik laat ze achter in hun eigen kleine bubbel, waar de buitenwereld nog heel even niet bestaat.
Want hoewel de klap waar vader over sprak onvermijdelijk zal komen, is er vandaag eerst dit: de oneindige trots en liefde van en voor hun prachtige zoon.