Als tennisfotografe heb ik al heel wat spelers vastgelegd tijdens toernooien. Ik vind het leuk dat mijn beelden op websites en in kranten staan maar het allermooiste vind ik het als ik mensen persoonlijk blij kan maken met mijn foto's. Het geven van dierbare herinneringen, dát is wat mij drijft.
Al een aantal jaar fotografeer ik voor Stichting Still. Het klinkt vreemd, maar dat is wellicht het allermooiste wat ik doe op fotografiegebied. Het blijft bijzonder dat ik in zo'n kwetsbare situatie het vertrouwen krijg om ultieme herinneringen vast te leggen.
Voor ouders die een kindje verliezen is het ongelooflijk waardevol om tastbare herinneringen te hebben in de vorm van foto's. Herinneringen vervagen anders. Hoe was zijn neusje ook alweer? Hoe klein waren die handjes? Hoe zag het mooie mutsje eruit die zij droeg? Beelden kunnen niet alleen helpen herinneren, maar ook een rol spelen in het rouwproces. Door terug te kijken naar dat moment, hoe pijnlijk ook, kan het verdriet soms iets draaglijker worden.
Ik probeer de liefde te vangen die zich uit in verdriet; een traan, een blik naar elkaar, een troostende hand, een glimlach door de tranen heen. Ik leg de droom vast van wat had kunnen zijn. Soms regisseer ik een beetje omdat ik weet wat mooie foto's oplevert, en soms registreer ik alleen wat er gebeurt en kunnen de ouders helemaal in het moment zijn, samen met hun kindje.