Ik ben Mariska van Breemen-Hooglugt. Ooit begon ik als organisch chemicus, maar na het krijgen van drie zonen vond ik mijn passie voor fotografie. Mijn hobby groeide uit tot een fotostudio, naast ons familiebedrijf.
Eind 2018 zag ik op Facebook een oproep van Stichting Still. Na 14 jaar als fotograaf wilde ik het rustiger aan doen, want fotografie kostte veel tijd en mijn agenda was overvol. Toch meldde ik me direct aan. Mijn passie behouden én iets waardevols geven, leek me dankbaar werk.
De eerste vraag was: “Waarom wil je voor Still fotograferen?” Voor mij was dat duidelijk: ik wilde mensen helpen in de meest verdrietige periode van hun leven. Ik verloor mijn oudste zus toen ze 28 was en bijna ook mijn jongste zusje. Ook verloor ik twee keer een kindje. In die tijd werd daar nauwelijks over gesproken. Misschien bestonden er al manieren om een herinnering te maken, maar ik wist er niet van. Still kan verdriet niet wegnemen, maar wél een waardevolle herinnering geven.
Verlies voelt als een achtbaan die maar doorgaat. En als die eindelijk stopt, volgt de klap: omgaan met het verlies, met de stilte. Ik hoop dat mijn foto’s die klap verzachten.
Een gedicht dat me raakt:
"Verlies laat een litteken achter. "Tijd heelt alle wonden" klinkt mooi, maar de werkelijkheid is anders. Verdriet een plekje geven, blijft hard werken."
Gedicht van @bundeltjegemis
Inmiddels heb ik veel verdriet door mijn lens gezien. Elk kindje zit in mijn hart. Ik ben dankbaar dat ouders mij toelaten in hun zwaarste periode om hun kleintje vast te leggen. Ik hoop dit nog lang te mogen doen voor deze bijzondere stichting en de lieve ouders.
Dikke knuffel, Mariska
Mariska van Breemen-Hooglugt