Mijn naam is Marga Kruiter en sinds 2022 ben ik actief voor Stichting Still.
In 2021 ging ik nadenken want in 2025 ging ik met vervroegd pensioen. Ik wilde graag een zinvolle invulling geven aan mijn dag. In deze verharde maatschappij was het voor mij wel snel duidelijk dat ik ergens vrijwilligers werk wilde doen. Vaste tijden of dagen hoeft voor mij niet. Ik heb bijna 50 jaar in de zorg gewerkt. Nu wil ik zelf de keuze hebben hoe ik mijn tijd indeel.
Ik nam contact op met Stichting Still en zo is het balletje voor mij gaan rollen. Ik schafte Camera’s aan en deed een cursus fotografie. Na veel oefenen met fotograferen, ging ik in 2022 voor het eerst op pad.
Wat was dat spannend! Ik merkte al snel, dat dit mij goed ligt. Met mijn zorg achtergrond kan ik meer betekenen dan alleen foto’s maken.
De troostende arm, luisterend oor en tijd nemen voor ouders, broertjes en zusjes, het is zo dankbaar om te doen.
De herinnering maken voor ouders, in moeilijke en verdrietige tijden is een echte passie geworden. In zeer intieme en verdrietige momenten, worden wij als fotograaf toegelaten bij families. Of het op de NICU is of bij gezinnen thuis, dit blijft bijzonder.
Het intense verdriet, grijpt altijd aan. Over het algemeen kan ik de knop goed omzetten, maar soms neem ik een opdracht mee naar huis en kost het moeite om los te komen.
Door de foto’s te bewerken en te versturen, realiseer ik mij dat mijn foto’s een groot aandeel hebben in het rouwproces van ouders. De reacties die ouders sturen na het ontvangen van de foto’s, sterkt mij.
Buiten mijn werkweek van 32-36 uur, probeer ik waar ik kan op pad te gaan voor deze mooie Stichting. Ik hoop nog lang een mooie en waardevolle bijdrage te kunnen leveren voor deze gezinnen.
Verhalen van Marga
Ouders vonden het spannend om hun zoontje bij de foto's te laten zijn.
Ik ben eens bij een gezin geweest waar een ouder broertje en zusje aanwezig waren.
De ouders namen mij apart en gaven aan dat zij het oudere broertje liever niet bij de foto’s wilden hebben. Hij was hyperactief en kon impulsief handelen, en zij waren bang hoe zijn reactie zou zijn.
Hierover ben ik met de ouders in gesprek gegaan en heb ik aangegeven dat wij erbij zouden zijn en konden ingrijpen als dat nodig was. De ouders wilden hem deze kans geven, anders had hij geen foto met zijn broertje/zusje en de anderen wel, ook al vonden ze dit erg spannend.
De foto’s moesten snel genomen worden omdat het jongetje weinig geduld had. Hij heeft even naar het kindje gekeken en ik heb snel foto’s gemaakt. Hij draaide zich al snel om en ging, al springend over de bank, weer naar zijn computerspelletje.
Toen ik de foto’s naar de ouders had gestuurd, kreeg ik als reactie dat zij zo blij waren dat ik even de tijd had genomen om hierover met hen in gesprek te gaan. De foto’s met het complete gezin waren prachtig geworden.
Ik gebruik deze casus nog wel eens bij gezinnen waar twijfel is om andere kinderen toe te laten bij de fotoreportage.
Kinderen doen dit op hun eigen manier.