Samen met mijn partner fotografeer ik al decennialang. Vanuit de wens om ons verder te ontwikkelen, hebben wij naast ons werk de beroepsopleiding tot fotograaf gevolgd. Daaruit volgden al snel mooie en betekenisvolle opdrachten.
Na mijn pensioen in 2024 ontstond de wens om mij als fotograaf vrijwillig in te zetten. Na veel overweging heb ik mij aangemeld bij Stichting Still. Fotograferen voor Stichting Still doe je niet zomaar. Je stapt als vreemde een gezin binnen op een van de meest verdrietige momenten in hun leven. Dat vraagt zorgvuldigheid, rust en betrokkenheid.
Sinds oktober 2025 heb ik vele ouderparen mogen fotograferen samen met hun overleden kind. De dankbaarheid van de ouders is groot, maar ook voor mijzelf is dit werk van diepe betekenis. Het is bijzonder om aanwezig te mogen zijn bij zulke intieme momenten en met mijn beelden bij te kunnen dragen aan de verwerking van hun verlies.
Alle ouders staan bij mij in het geheugen gegrift, maar één stel maakte bijzondere indruk op mij. Hun zoon werd te vroeg geboren en kreeg na een week twee hersenbloedingen. Uiteindelijk werd besloten de beademing te stoppen. Ik mocht als enige het hele proces van nabij meemaken: het moment waarop ouders en zoon samen naar een huiskamer werden gebracht, plaatsnamen op een bedbank, en het zorgvuldige verwijderen van de slangetjes. Samen wachtten zij, in bed, op het onvermijdelijke.
Deze intense momenten beleef je samen met de ouders. Ze hebben een diepe indruk op mij achtergelaten.