Mijn passie voor fotografie begon, toen ik als tiener met een camera van school met alleen manuele instellingen fotografeerde en foto’s ontwikkelde in een donkere kamer. Mijn eerste eigen camera kreeg ik later van mijn toenmalige vriendin, nu mijn vrouw.
Door de jaren heen deed ik veel ervaring op, vooral met natuurlijk licht. Ik fotografeerde mijn gezin, familie, mensen, landschappen en steden. Bijzonder waren de jaren 2010-2013, toen ik voor mijn werk met mijn vrouw en onze jongste twee kinderen in Suzhou, vlak bij Shanghai, woonde. Daar heb ik veel mooie dingen gezien en vastgelegd.
Mijn naam is Jan van der Heide. Ik ben ruim 40 jaar getrouwd, we hebben 5 kinderen en 5 kleinkinderen. Ruim 30 jaar geleden verhuisden wij vanuit Friesland vanwege mijn werk naar het mooie Wierden in Twente. Sinds mijn ‘vroeg pensioen’ op mijn 61ste in 2023 heb ik veel meer tijd voor fotografie.
In de zomer van 2024 besloot ik mij te richten op herdenkingsfotografie. Mijn doel is foto’s te maken die betekenis hebben en herinneringen levend houden, zodat anderen daardoor bemoedigd worden.
Bij Stichting Still vond ik een verdere invulling binnen mijn herdenkingsfotografie. Ik ben in december 2025 begonnen. Inmiddels maak ik gemiddeld één reportage per maand.
Ik merk dat ik zeer verdrietige ouders op een enorm kwetsbaar en intiem moment kan ondersteunen door dit vast te leggen en hen zo een waardevolle herinnering te geven. Mijn pastorale ervaring helpt daarbij, al houd ik die volledig gescheiden van mijn fotowerk voor de stichting.
Ik werk het liefst documentair. De ouders geven vaak zelf, soms aarzelend, aan wat ze willen en willen vertellen. Dan ben ik er en is luisteren belangrijk. Bij het fotograferen geef ik alleen waar nodig suggesties. De hulp van de verpleging ervaar ik als zeer professioneel en vaak precies goed aanvullend.
Soms zijn er heel bijzondere en aangrijpende momenten, zoals een moeder die eerst niet op de foto wilde, maar vlak voor mijn vertrek toch met haar man, hun kinderen en hun stilgeboren kind op de foto ging. Of wanneer een moeder meerdere keren zegt dat ze zich zo leeg voelt, zo leeg…
Aangrijpend en toch ook zo bemoedigend. Daarvoor doe ik dit en ik hoop dit nog een aantal jaren te mogen doen.