Ik ben Jan Binnenmars, sinds 2023 fotograaf voor Stichting Still.
Ik ben getrouwd met Wilma en woon al mijn hele leven in Emmeloord, Noordoostpolder. Ik heb 3 zoons en 1 dochter. In mijn vrije tijd hou ik veel van wandelen en tegelijkertijd lekker hobbyen met mijn camera. Een tweede grote hobby van mij is zingen, wat ik ook al ruim 40 jaar doe.
In mijn dagelijks leven werk ik bij de Nationale Politie als Salarisadviseur. In 2017 leerde ik op de afdeling een nieuwe collega kennen en we ontdekten al snel een grote gezamenlijke passie voor fotografie en muziek.
Na veel aandacht voor fotografie waarbij ik veel nieuws geleerd heb, kwam ik via haar in contact met Stichting Still. Ik heb me aangemeld bij deze prachtige stichting. Uiteraard ook nog wel met mijn onzekerheden. Je weet pas hoe je met de omstandigheden om gaat nadat je het daadwerkelijk ervaren hebt. Daarnaast gaat het om fotograferen onder moeilijke omstandigheden wat een uitdaging is. Maar uitdagingen zijn er niet om uit de weg te gaan.
Ja, die eerste keer, blijft altijd in je gedachten. Een heel klein meisje van 16 weken. Verwonderd was en ben ik over hoe mooi en compleet ze al was. Gelukkig kon ik wel afstand nemen van de situaties en ja, ook bij mij valt ook wel eens een traan als ik de foto’s aan het na-bewerken ben. Ik kan het gelukkig naast me neerleggen.
In de loop van de tijd kom bijzondere verdrietige situaties tegen. Zo heb ik enkele maanden geleden een heel klein kindje gefotografeerd dat één van een tweeling was. Het overleden kindje zat al een half jaar overleden bij zijn broertje in de buik. Ze zijn beiden na 40 weken zwangerschap geboren. Hoewel de ouders voorbereid waren ligt vreugde en verdriet hierbij heel dicht bij elkaar.
De passie om ouders in deze situatie te kunnen helpen maakt het voor mij mooi en dankbaar vrijwilligerswerk. Inmiddels ben ik zo’n 50 herinneringen verder. De dankbaarheid die terugkomt in de vorm van een berichtje, doet mij veel. Wat woorden kunnen doen, dat raakt me. Het raakt me ook om te ervaren hoe ouders omgaan met de situatie. Elke situatie waar je blanco in terechtkomt is weer anders.
Met de informatie die je meekrijgt is het steeds weer de vraag, wat speelt zich af achter de deur waar je binnenstapt. In het ziekenhuis of thuis. Ik ervaar zo vaak die intense liefde die er is tussen de ouders en het still geboren kindje is, maar ook wel het ongemakkelijke. Ik probeer het moment om de herinnering te maken zo in te vullen dat ouders met een goed gevoel terugkijken op dit moment.
Vaak voel ik me erg welkom en ben ik trots en dankbaar dat ik dit voor deze ouders kan doen. Het heeft mij veel geleerd, als ik op deze wijze een klein steentje kan bijdragen om dit intense verdriet iets dragelijker te maken, dan ben ik een dankbaar mens. Ik hoop dan ook nog jaren actief te kunnen zijn als vrijwillig fotograaf binnen het fantastische team van Stichting Still.