Via een collega afscheidsfotograaf hoorde ik ruim 4 jaar geleden dat Stichting Still nog nieuwe fotografen in Limburg zocht.
Nog steeds blij dat ik deze stap toen heb genomen. Het is ontzettend bijzonder om ouders op deze manier te mogen en kunnen steunen. Elke situatie en elke ouder is weer anders maar de dankbaarheid is iedere keer wederzijds.
Toen ik na de eerste opdracht in mijn auto stapte en de radio aanzette, startte het nummer “Zo stil” van Bløf……..kippenvel!
Het klinkt misschien gek, maar toen wist ik zeker dat ik goed bezig was.
De verhalen van ouders als je bij hen thuis komt, blijven me wel ’t meeste bij.
De opdracht die ’t meeste indruk op me heeft gemaakt was op de NICU. Er waren heel veel verschillende soorten hulpverleners aanwezig en er kwam een priester en een zuster om ’t kindje te dopen voor het definitieve afscheid.
In mijn vrije tijd trek ik met mijn camera de natuur in. Het liefst natuurlijk tijdens zonsopgang- of zonsondergang. Dieren hebben mijn voorliefde. Heerlijk ontspannen!
Het feit dat de foto’s er zijn geeft een beetje meer rust.
Ze zullen er altijd voor je zijn als je ze nodig hebt.
Zoals ik altijd zeg: Pictures never die….