Een vriendin van ons had een oproep gezien voor fotografen voor de Stichting Still en dacht aan mij. Eerder had ik op haar verzoek al een keer foto’s gemaakt in een hospice. Ik hoefde niet lang na te denken en heb mij als fotograaf aangemeld bij de stichting.
Sinds mij 18e ben ik begonnen als communiefotograaf en daarna volgde al snel opdrachten binnen de familie- en vriendenkring, inclusief verzoeken bruiloften vast te leggen. Ik besefte dat fotograferen niet alleen een hobby was, maar ook een professioneel vak. Daarom besloot ik de fotovakschool te doorlopen. Naast mijn baan bij Philips heb ik een eigen fotobedrijfje opgestart met onder andere een eigen studio aan huis. Inmiddels ben ik met pensioen en was ik bijna 40 jaar parttime fotograaf in een ziekenhuis voor jubilea- en afscheidsrecepties en af en toe ook voor symposia.
Na mijn pensioen vond ik vrijwilligerswerk bij de Stichting Still een mooie invulling, naast de vele andere hobby’s. Mijn vrouw en ik hebben samen 3 gezonde kinderen, zijn de trotse grootouders van 9 kleinkinderen, en passen regelmatig op.
We beseffen maar al te goed hoe wij hebben uitgekeken naar de komst van onze kinderen en kleinkinderen. Wat is mooier dan mijn fotografie-ervaring aan te bieden aan ouders die geconfronteerd worden met de verdrietige, voortijdig stille geboorte van hun kindje, waarvan ze al vele weken in blijde verwachting waren.
Als fotograaf bij de Stichting Still probeer ik ondanks de droevige situatie een mooie blijvende herinnering te maken. Dit gaat niet altijd zonder emoties. Uit de vele reacties die ik krijg op mijn foto’s, weet ik hoe dankbaar ouders zijn dat de Stichting Still dit voor hen heeft mogelijk gemaakt. Mij geeft het voldoening om op deze manier mijn capaciteiten en kwaliteiten in te zetten voor anderen.