Mijn naam is Gerry Smit en ik woon in Almere. Ik ben getrouwd en wij hebben twee kinderen en vier kleinkinderen. Thuis hebben we nog gezelschap van een Duitse herder, Kenzo.
Toen ik 17 was verhuisde ik naar Amsterdam om bij de politie te gaan. Dat heb ik bijna 50 jaar gedaan en nooit spijt van gehad. Ik begon aan het toenmalige bureau Leidseplein. Al snel stapte ik over naar de recherche aan de Warmoesstraat. Na een studie aan de politieacademie heb ik diverse leidinggevende functies vervuld. In de laatste 10 jaar van mijn loopbaan werkte ik als vakbondsbestuurder.
Fotografie is altijd een hobby geweest. Ik maakte mijn eigen donkere kamer voor het ontwikkelen van foto's. Bakjes, ontwikkelaar en fixeer het was een leuke hobby. Ik had alles volledig in eigen hand. Leuk en fascinerend! Een wereld van verschil met digitale fotografie.
Door werk, gezin en de triathlonsport, verdween de fotografie naar de achtergrond. Maar de camera stond altijd in de buurt. Mijn pensioenleeftijd naderde en ik kreeg meer vrije tijd door corona. Ik besloot mijn oude hobby weer op te pakken. En melde mij aan voor de studie Toegepaste fotografie aan de fotoacademie.
Volgens mijn docenten had ik aanleg voor reportagefotografie en productfotografie. Werken in een fotostudio met flitsers en rekwisieten is boeiend. Vooral de technische aspecten zijn interessant. Het was al snel duidelijk dat commerciële fotografie geen optie was. Ik wil zelf bepalen wie, wat en wanneer ik fotografeer.
Tijdens de opleiding maakte ik kennis met het werk van de Stichting Still. Het fascineerde mij. Ik weet hoe ik mooie foto's maak in moeilijke omstandigheden. Ook mentaal ga ik goed om met de emotionele druk en omstandigheden.
Ouders in een moeilijke periode iets geven van betekenis, geeft fotografie iets extra’s. Ik was pas voor de tweede keer bij dezelfde jonge ouders. Ze vertelden mij dat mijn foto’s van hun eerste zoon hun kostbaarste bezit waren. Elke twijfel over nut en noodzaak van ons werk verdween, voor zover deze er ooit is geweest.