Foto’s als stille getuigen. Als ankerpunten in een tijd van verlies. Ze kunnen troosten, terughalen, vasthouden. Dat is wat ik doe met mijn werk: het vergankelijke tastbaar maken.
Als fotograaf wil ik echt contact maken. Eerlijk zijn. De rauwe schoonheid vangen in momenten die ertoe doen. Voor Stichting Still mag ik dat doen op een van de meest kwetsbare momenten in een mensenleven. Dat raakt me – elke keer weer.
Mijn eerste opdracht staat in mijn geheugen gegrift. Ik was gespannen en voelde de volle verantwoordelijkheid. Dit moment kwam nooit meer terug. Het moest goed gaan. Ik mocht niet falen. Toen ik weer buiten stond, rolden de tranen over mijn wangen. Van alles: spanning, dankbaarheid, ontlading. Maar bovenal: het besef dat ik iets mocht betekenen met mijn camera.
Dit vrijwilligerswerk geeft me misschien wel de meeste voldoening. Net als mijn afscheidsfotografie. Omdat het me herinnert aan waarom ik ooit begon: om verhalen vast te leggen die ertoe doen. Levensverhalen. Waarin liefde en verlies samenkomen.
Waarin het rauwe ook mooi mag zijn.