Astrid vroeg mij om jullie mee te nemen in het werk van een coördinator. Wat doe je, wat maak je mee, wat voel je?
Het is vrijdagochtend, ik ben fris gedoucht na de sportschool. Om 7 uur was ik daar al om op tijd klaar te zijn voor mijn dienst die om 9 uur begint.
Er staan heel wat vooraankondigingen in de agenda, de kans op een drukke dienst is groot. Zoals zo vaak, vooral ook op vrijdag, al kun je er geen peil op trekken.
Ik zet net een kop koffie als de telefoon gaat. Een ziekenhuis belt, een papa ligt op de IC. Zijn situatie is uitzichtloos, ze gaan de behandeling stoppen. Papa heeft jonge kinderen die straks afscheid komen nemen. Hebben wij een fotograaf die dit vast kan leggen?
Ik voel de adrenaline door mijn lijf gaan. Al onze aanvragen zijn belangrijk. Natuurlijk willen we voor iedere aanvraag een fotograaf vinden. Maar dit soort aanvragen, daar wil je écht geen nee tegen hoeven zeggen.
Ik noteer de gegevens en ga de aanvraag uitzetten. Mijn koffie is inmiddels lauw, dan maar een nieuwe maken.
Terwijl ik mijn koffie drink pak ik bij elk geluidje mijn telefoon in de hoop op een 'ja'. Pfff gelukkig die is er na een paar keer nee.
Ik bel de fotograaf die ja zei om te vragen hoe laat ze er kan zijn. Daarna bel ik het ziekenhuis om door te geven dat we een fotograaf hebben. Ook de verpleegkundig klinkt opgelucht.
Mijn moeder belt, ik zeg dat ik dienst heb. Ze weet dat ik dan opeens op kan hangen. Zo ook nu, ik bel haar 2x terug.
Er zijn wat telefoontjes met vooraankondigingen. Sommige doorgebeld door een verpleegkundige, sommige door mama of papa zelf. Die laatste gesprekken duren wat langer. Ik laat papa of mama vertellen, soms even uithuilen. Dit zijn vaak intense gesprekken waar ik ook wel eens even van bij moet komen en hoop dat de telefoon even niet gaat.
Mijn emmertje sopwater staat koud te worden maar na een paar scheuten kokend water kan ik weer aan de slag.
Tegen lunchtijd staat de teller van telefoontjes al op 6.
Ik denk aan al die ouders, broertjes, zusjes, opa’s en oma’s, familie. Wat veel al weer, wat een verdriet.
Hond Moos moet er uit, we gaan op pad maar niet te ver van huis.
De telefoon gaat 1x. Een kindje is geboren. Ik sla het nummer van het ziekenhuis op en beloof terug te bellen als ik meer weet. Ook voor deze aanvraag is er een fotograaf beschikbaar, zo fijn!
Dan belt een papa van een vooraankondiging van gisteren. Hun kindje is vannacht geboren en ze zijn inmiddels met hun mannetje thuis. Het definitieve afscheid is dinsdag. Papa is zo trots op zijn zoon. Hij hoopt dat we iemand hebben. Welke dag of tijd dat maakt niet uit. Er is geen positieve reactie gekomen maar ik beloof nog een keer mijn best te doen. Je weet maar nooit.
Helaas. aan het begin van de avond moet ik papa gaan bellen om te vertellen dat we niemand hebben. Ik stel het bellen een half uur uit, drie kwartier, zie er als een berg tegen op. Manlief komt net thuis en ziet al aan m’n gezicht dat ik iets moet gaan doen wat ik eigenlijk niet wil. Hij biedt aan om het koken af te maken zodat ik kan gaan bellen.
Ik haal diep adem en bel papa. Hij valt stil aan de telefoon en ik laat de stilte even bestaan. Emotioneel laat hij weten dat hij het heel jammer vindt. Ik bied aan dat we foto’s die zij zelf of misschien een naaste maken kunnen nabewerken. Dat vindt hij fijn en noteert het e-mailadres. Ondanks dat we niemand hebben bedankt hij voor het uitvragen en zegt dat we mooi werk doen. Wow wat sterk van hem.
We gaan aan tafel. De kids zijn inmiddels ook thuis en vragen of het druk is. Al 10 telefoontjes is mijn antwoord. “Wat veel en net had je niemand toch? Dat was niet fijn he?”. “Nee” zucht ik.
Twee daarop volgende telefoontjes zijn kindjes van vooraankondigingen die geboren zijn, hier hebben we een fotograaf voor, dat geeft me nieuwe energie.
Later op de avond, een voldragen kindje, overleden tijdens de bevalling. De verpleegkundige klinkt emotioneel. Mama moet nog in het ziekenhuis blijven want ze heeft veel bloed verloren. Ik beloof natuurlijk mijn uiterste best te doen om iemand te vinden.
Ik zet de aanvraag uit en nee na nee na nee volgt. Binnen het half uur 9x nee. Shit…het zal toch niet.
Ik vraag in de groep of er écht niemand kan. Dat ik begrijp dat iedereen druk is en een volle agenda heeft maar dat ik zo graag een fotograaf voor dit gezin wil vinden.
Uiteindelijk belt een fotograaf dat hij erg druk is maar mijn smeekbede niet kan negeren. Hij gaat iets regelen en kan met een uur naar deze aanvraag. Dankbaar hang ik op en bel het ziekenhuis.
Er zijn ook wat appjes en telefoontjes van fotografen die vandaag op pad zijn geweest. Fijn om er ook voor hen te kunnen zijn.
Ik besef me hoe moeilijk het is om 'zomaar' het leven van ouders, in deze situatie binnen te stappen. Dat fotografen de kindjes zien die overleden zijn of komen te overleden. Daar heb ik diep respect voor.
Om 22.59 gaat voor de laatste keer deze dag de telefoon. Het kindje gaat mee naar huis, we mogen morgen terug bellen. Het is een beetje laat dus ik stuur de fotograaf die beschikbaar is een appje. Goede inschatting want als ik de volgende dag rond 7 uur wakker wordt zie ik dat de fotograaf net een tijd heeft door geappt. Ik kan weer ouders bellen met een goed bericht.
De telefoon gaat nog 1 keer voor ik de dienst overdraag. Er staan nog een paar vooraankondigingen open maar alle aanvragen waarvan het kindje geboren is zijn afgehandeld kan ik tijdens de overdracht doorgeven. Ik wens mijn collega een rustige dienst.