Een aantal jaar geleden, in 2022 om precies te zijn, kwam ik via een vriendin in aanraking met Stichting Still. Zij sprak met zoveel liefde over het werk bij de stichting, dat het mij triggerde om me ook aan te melden als vrijwilliger. Op 1 april van dat jaar – geen grap – begon ik als fotograaf bij stichting Still.
Vanaf dat moment ben ik regelmatig op pad gegaan om mensen in de meest verdrietige periode van hun leven iets moois na te laten, iets van onschatbare waarde. Ik doe deze opdrachten met heel veel liefde; fotografie kan in zulke momenten zoveel betekenen. Wat mij telkens weer raakt, is de dankbaarheid en waardering die ouders tonen. Dat is niet in woorden te vangen.
Eén verhaal staat me nog altijd helder voor de geest. Ik kwam bij een gezin met een veehouderij. Ze hadden twee dochters en verwachtten een zoon. De vader had één duidelijke wens: een foto maken bij de koeien. Die foto is zo mooi en puur geworden dat ik dat moment nooit meer zal vergeten.
Wat ik ook erg waardeer, is het contact met collega-fotografen. Eens in de zoveel tijd komen we samen om verhalen, ervaringen en emoties te delen. Dat geeft steun en inspiratie. Want hoe prachtig ik dit werk ook vind, soms is het best pittig. Als fotograaf kan ik de emotie goed uitschakelen, maar als vader raakt het me des te meer.
Fotografie loopt al mijn hele leven als een rode draad door alles wat ik doe. Sinds jonge leeftijd had ik al een camera in mijn handen. In 2023 ben ik voor mezelf begonnen – een droom die werkelijkheid is geworden. Voor mij is fotografie meer dan een vak: het is de kunst om emoties tastbaar te maken en herinneringen een blijvende plek te geven.