Een aantal jaar geleden, in 2022 om precies te zijn, ben ik door een vriendin in aanraking gekomen met Stichting Still. Zij sprak met zoveel liefde over het werk bij Stichting Still dat het mij triggerde om me ook aan te melden als vrijwilliger. Op 1 april van dat jaar - geen grap - ben ik begonnen als fotograaf bij de stichting.
Vanaf dat moment ben ik regelmatig op pad gegaan om mensen in de meest verdrietige periode van hun leven iets moois na te laten wat van onschatbare waarde is. Ik doe deze opdrachten met heel veel liefde, fotografie kan in deze momenten zoveel betekenen. Wat mij ontzettend raakt is de dankbaarheid en waardering die je krijgt van ouders, dat is niet in woorden te vangen.
Eén verhaal staat me nog altijd helder voor de geest. Ik kwam bij een gezin met een veehouderij. Ze hadden twee dochters en verwachtten een zoon. De vader had één duidelijke wens: een foto maken bij de koeien. Die foto is zo mooi en puur geworden, dat moment zal ik nooit meer vergeten.
Wat ik ook erg waardeer, is het contact met collega-fotografen. Eens per periode komen we samen. Dan delen we verhalen, ervaringen en emoties. Dat geeft steun en inspiratie. Want hoe mooi ik dit werk ook vind, het is soms ook best pittig. Als fotograaf kan ik de emotie heel goed uitschakelen maar als vader raakt het me.
Fotografie loopt al mijn hele leven als een rode draad door alles wat ik doe. Sinds jonge leeftijd had ik een camera in mijn handen. In 2023 ben ik voor mezelf begonnen – een droom die werkelijkheid is geworden. Voor mij is fotografie meer dan een vak: het is de kunst om emoties tastbaar te maken en herinneringen een blijvende plek te geven.