Als fotograaf voor Stichting Still mag ik een bijzondere rol spelen in een van de gevoeligste momenten van het leven. Het vastleggen van de herinneringen voor ouders die hun kindje veel te vroeg moeten loslaten, is iets wat ik met liefde en respect doe.
Zelf heb ik twee miskramen meegemaakt en begrijp ik hoe leeg verlies kan voelen. Het is niet alleen een kindje dat je verliest, maar ook een toekomstbeeld, een droom die uiteenspat. En ineens is dat weg. Foto’s zijn dan zulke waardevolle herinneringen – ze geven een stukje tastbaarheid aan wat er was.
In de stilte van zo’n kwetsbaar moment probeer ik met zachtheid en respect aanwezig te zijn. Ik luister, kijk, en voel aan. Mijn doel is niet alleen om foto’s te maken, maar om ruimte te geven aan verdriet én liefde. Aan dat wat er was, is en altijd zal zijn.
Het is bijzonder om dit werk te mogen doen. Elke ontmoeting raakt me. En elke foto draagt betekenis. Soms krijg ik bij binnenkomst al een dikke knuffel, en de dankbaarheid die je achteraf ontvangt is mooi. Het is fijn om iets te kunnen betekenen voor ouders die zo'n trieste situatie moeten doormaken.