Mijn naam is Annet Oldenkamp en sinds december 2022 actief als vrijwillig fotograaf voor Stichting Still. Ik woon in Duiven samen met mijn man en 2 honden.
Ik zet mij in voor de provincies Gelderland en Utrecht, maar ik schroom niet voor een stukje rijden. Ik fotografeer sinds november 2019. Ik heb altijd interesse gehad in fotografie.
Mijn tweelingzus werd in maart 2020 geveld door corona en belandde uiteindelijk met accuut leverfalen op de IC. Het belang van foto's wanneer je iemand (mogelijk) moet missen werd duidelijk. In coronatijd waren de regels zo streng, dat er in principe maar 2 mensen bij haar op bezoek mochten. Haar 2 kinderen en de overige familie en vrienden mochten niet bij haar op bezoek. Gelukkig kreeg ik af en toe een foto. Uiteindelijk onderging ze een levertransplantatie. Toen ze nog in coma lag heb ik haar toch bezocht. Ik heb hier, de voor mij meest waardevolle foto gemaakt. Deze staat nu op mijn arm getatoeëerd. Gelukkig overleefde ze het.
In de 2.5 jaar voor Stichting Still heb ik vele reportages gemaakt. Geen reportage en situatie is hetzelfde. Ik kom bij ouders thuis of in het ziekenhuis. Er zijn vroeg geboortes, bevallingen van voldragen kindjes die helaas misging, maar ook stop-behandelingen op bv de NICU. Stichting Still fotografeert vanaf 12 weken tot 21 jaar. Maar ook alles wat met overlijden en afscheid te maken heeft waar kinderen tot en met 21 jaar bij betrokken zijn. Bijvoorbeeld een ouder, broertje of zusje wat (komt te) overlijden of op de IC ligt.
Ik kan me alle kindjes herinneren die ik heb vastgelegd, maar er zijn reportages die je meer bijblijven. Zoals een moeder die tijdens de bevalling overleed en papa met hun zoontje achterbleef. Stop-behandelingen waar ik als fotograaf bij mag zijn. Waar ik bij ouders kom, die hun kindje nog nooit zonder slangetjes en infuus hebben gezien. Soms zien wij als fotografen de kindjes nog eerder dan familie of vrienden. We zijn aanwezig bij de meest intieme momenten. Dat blijf ik bij elke opdracht bijzonder vinden.
Ik kan me alle kindjes herinneren die ik heb vastgelegd, maar er zijn reportages die je meer bijblijven. Zoals een moeder die tijdens de bevalling overleed en papa met hun zoontje achterbleef. Stop-behandelingen waar ik als fotograaf bij mag zijn. Waar ik bij ouders kom, die hun kindje nog nooit zonder slangetjes en infuus hebben gezien. Soms zien wij als fotografen de kindjes nog eerder dan familie of vrienden. We zijn aanwezig bij de
meest intieme momenten. Dat blijf ik bij elke opdracht bijzonder vinden.
Een reportage laat mij nooit onberoerd. Ik ga in gesprek met de ouders. Ik laat hun verhaal doen. Zo betekenen we echt wat ze naast het maken van foto's. Ik pink ook wel eens een traantje weg, maar zonder gevoel kan ik niet de foto's maken die ik maak. De dankbaarheid van ouders is onbetaalbaar. De band die je in korte tijd opgebouwd blijft bijzonder. Fotografen voor Stichting Still, maar ook de afscheidsfotografie wat ik doe, is echt een passie voor me geworden.
Pas zeiden ouders tegen mij: "We keken er zo naar uit dat je kwam. Dit is voor ons een moment om nog herinneringen te maken." Ze zouden me nooit vergeten, omdat ik er was op hun meest kwetsbare en intieme moment. Als je dat realiseert zijn wij als fotografen bevoorrecht dit te mogen doen. Bij elke reportage zie je de trots van de ouders.
Een reportage verloopt met een lach en tranen. Ouders kijken soms voor het eerst pas echt heel goed naar hun kindje. De trots bij elk detail dat ze opmerken is zo waardevol om te zien. Nageltjes, wenkbrauwen, de eerste haartjes en zelfs de kleine tepeltjes.
Ik hoop jullie nooit tegen te komen, maar mocht dat toch het geval zijn beloof ik er voor jullie te zijn en een waardevol aandenken te maken.