Sinds begin van dit jaar ben ik fotograaf bij Stichting Still.
Al heel wat jaren is fotograferen mijn passie en heb ik gaandeweg steeds meer cursussen en opleidingen gevolgd om hierin beter te worden.
Toen ik hoorde over Stichting Still wist ik gelijk dat ik dit wilde gaan doen. Zo dichtbij in het meest verdrietige moment van ouders met uiteenlopende redenen en emoties. Dat mijn beelden troost kunnen geven in hun verdriet, daar doe ik het voor.
Terwijl ik aan het fotograferen ben geef ik ouders de ruimte om hun verhaal te doen. Ze samen met liefde en trots naar hun kindje kunnen kijken. Dat geeft mij de kans om die puurheid vast te leggen. Soms voel ik in het begin de twijfel en de afstand of dat er geen behoefte aan is. Maar terwijl ik rustig mijn foto’s maak, zie ik het ook veranderen. Ik vang het beeld van ouders die hun kindje voorzichtig aanraken en daarna vasthouden. Ik zie de verwondering van hun andere kinderen die hun nieuwe broertje of zusje ontdekken. Hoe ze met grote ogen kijken naar hoe klein die handjes en voetjes zijn.
De hulp en ondersteuning van verpleegkundigen in het ziekenhuis ervaar ik als heel waardevol. Het naderhand ventileren met o.a. de dienstdoende coördinator en andere fotografen bij Stichting Still helpen mij om dit werk te doen.
Mijn foto’s zijn er niet om het verdriet weg te nemen. Ik hoop dat het de scherpe randjes van de pijn wat verzacht. Een tastbare herinnering aan het feit dat je, ondanks alles, voor altijd verbonden bent.
Het is liefde die een vorm zoekt, gevangen in een beeld voor later.