‘Vrouw en kind te water’

 

Het verhaal achter de krantenkop.

Stel je voor…

Het is 8 December .

Het is koud, maar het is fijn, want alles gaat goed.
Je hebt een prachtig gezin, een vent met z’n hart op de juiste plaats, twee mooie kindjes, anderhalf en zes maanden, je handen vol, maar wat geniet je, want het leven was vroeger hard voor je.

Alles gaat goed.

Vandaag is je dochter van zes maanden bij de oppas, je pakt je zoon warm in en geeft hem een kus. De auto in, een tripje naar Groningen, een controle bij de kinderarts omdat je zoon van anderhalf een kleine medische ingreep had moeten ondergaan toen hij 6 weken oud was . Je maakt je geen zorgen want alles gaat goed! Hij is een flinke vent, groeit als kool en och… Wat is hij leuk. ..

Je rijdt je oprit af, het is glad dus je stelt je in op een wat langere rit, het is hier nog rustig op de weg in de Krim aan het kanaal, via je binnenspiegel zie je je zoon, trots ben je, een muziekje op de achtergrond.

Plotseling gebeurt er iets voor je, je moet uitwijken, je glijdt…. Nee… Je zoon… En dan is alles zwart…

Door de steile rand van het kanaal is jullie auto op z’n kop in het ijskoude water gerold, je verliest bewustzijn en jullie longen vullen zich met slootwater.
Zwart….

Paniek.
Heldhaftige vrachtwagenchauffeurs en twee voorbijgangers springen het ijskoude water in, waar zijn jullie? Het wordt zwarter. modder. De deuren zitten vast. Het gaat niet. Hoe ze ook hun best doen, jullie kunnen er niet uit….

Een half uur lang liggen jullie onder water, of langer, de tijd staat stil en jullie zijn verdronken…

Hulptroepen takelen de auto omhoog en zetten het op het droge.

Bij jullie is er niets, geen hartslag, geen ademhaling, niets…
Toch wordt er volgens protocol gehandeld, reanimatie, tubes, de hele rataplan. Zoon naar Groningen, jij naar Zwolle. Traumaheli. In de uren erna wordt ALLES ingezet om jullie te redden.
Tevergeefs. ..

…..

Voor de kleine Wout is het te laat,  z’n vader houdt hem in zijn armen en machines worden uitgezet…

Daar gaat hij…
Het leven uit zijn kleine lijfje…
Pijnlijker dan dit wordt het niet..
Een mes in je ziel…
Een kleine jongen, zo perfect, zo geliefd…

Maar jij, jij bent er niet bij.
‘Jouw ‘ apparaten staan nog aan, al weet iedereen dat je kansen nihil zijn.

Je kleine jongen leeft niet meer, maar jij weet niets… Na het overlijden van Wout, zit Martijn naast jouw bed. In shock…
Je bent haast onherkenbaar….

Dagen gaan voorbij, als fotograaf maar ook als moeder bedenk ik me steeds opnieuw met welke vragen je straks komt als je überhaupt al als een denkend mens wakker wordt.
Wat zou ik willen weten?
Alles… Dus leg ik alles vast, ik denk me even in jouw schoenen.
We maken een dagboek voor je in beeld en geluid.
Vanaf het vreselijke ongeluk, het moment waarop Wout overlijdt, de kaarten, het maken van het kistje, gesprekken met artsen en uitvaartleiders, gesprekken tussen familie, vrienden… Alles.
Al is het voor niets, we doen het.

En dan gebeurt het .
Een wonder.
Je wordt wakker.
Niemand had het verwacht, wel gehoopt, artsen waren verwonderd.
Twee dagen voor de uitvaart van Wout. Ongelofelijk. ..
Maar jij weet het nog niet. Of wel?
Want zodra de slangen uit je keel zijn en je Martijn ziet, ligt er een onmenselijk zware taak op zijn schouders.

‘Waar is Wout?’

….

Hoe vertel je de vrouw waar je van houdt dat de aarde niet meer rond is…
Hoe bereid je haar voor op een dolk in haar ziel…
Zijn sterke vrouw, zo kwetsbaar…
Hij kapotgeslagen, zo sterk…

Onder begeleiding vertelt hij …
Ze schreeuwt van verdriet, onmacht, pijn, de dolk…

Ze wil hem zien.

Op een ziekenhuisbedje wordt het levenloze lijfje van hun zoon haar kamer binnengereden … Het is waar…
Wat een nachtmerrie leek, was waarheid en op dat moment gebeurde het…

Haar lijf nam voorrang op haar brein.
Een masker, een emotionele blokkade, noem het zoals je het noemen wil. De knop ging om en haar lijf moest eerst.

Ze was verdronken weet je?
Haar lijf opgezwollen als een natte spons, longen vol modder,
Ze was zo goed als dood en nu opeens was ze er weer, maar nog lang niet helemaal.

En dan als nekslag de donkerste wolk die er bestaat naast je.

Stel je dat voor. ..

Haar lijf nam voorrang. Een trauma werd geparkeerd voor later, een heel natuurlijke reactie. Je kan als mens nou eenmaal niet alles tegelijk, ook al wil je dat nóg zo graag.

Een strijder zat in haar.
Haar karakter was al lang hiervoor gevormd, pijn parkeerde ze en greep ze bij zijn hoorns wanneer ze alleen was.
Voor de buitenwereld een harde tante, maar dat ze huilde wanneer ze alleen was? Dat wist bijna niemand.

Nu kwam deze strijdlust van pas,
op karakter overleefde ze een ZEER zwaar ongeluk en nog steeds houdt ze zich staande , leeft met die dolk in haar ziel, maar staat haar mannetje, samen met Martijn.

Het trauma is nog lang niet verwerkt, haar masker is er nog, hoe verwerk je zoiets ook eigenlijk… De foto’s en fimpjes helpen haar en Martijn om de puzzel compleet te maken. Het helpt haar om te zien hoe betrokken iedereen was de weken die ze kwijt is.
Er is geen rouw-handleiding, je doet het op je eigen manier en dit is het hare.
Ze wil geen medelijden in de supermarkt, ze wil geen droevige gezichten, ze overleeft en daar kan ze het grootste deel van de dag geen droefheid van een ander bij gebruiken.
Want ze moet door. Ze wil later niet herinnerd worden door haar dochter als verbitterd mens.

Huilen doet ze op de door haar gekozen momenten. Alleen of met een dierbare. Soms is het besef voor haar weer even weg, dan voelt ze geen pijn en speelt Wout zoals voorheen aan zijn speeltafeltje. Niet in levende lijve natuurlijk, maar ze ervaart het wel zo.
Afscheid nemen lukt nog niet.

Dat dat vreemd is voor mensen die op een andere manier rouwen is , zal.

Haar hoofd heeft heel wat te verduren gehad, lees hierover : NAH (niet aangeboren hersenafwijking)
Maar er is geen ideale manier, alles is goed, zolang het voor jou de manier is om te overleven en je langzaamaan weer mens te voelen.
Begrip van de mensen om je heen is cruciaal. Geen oordeel over haar manier, gun haar de tijd en alles wat ze nodig heeft.

Ook al is het moeilijk te rijmen met je eigen manier.

Dat heeft ze nodig, begrip als steun in nachtmerrie die ze leeft. Nu bijna een jaar later maar ook over 10 jaar.

Neem je tijd…

Er zijn een heleboel mensen apetrots op je Jolanda.

Onthou dat maar…_MG_2289

(Op verzoek van de familie was Stichting Still  anderhalve week aanwezig om voor Jolanda een dagboek in beeld en geluid vast te leggen, voor publicatie van dit schrijven en de bijbehorende beelden, is uiteraard toestemming verleend door de betrokkenen)

Wil je een reactie plaatsen?

Steek dan Jolanda , Martijn en hun familie een hart onder de riem, niet ons…..

Steunt u Stichting Still fotografie?

U helpt herinneringen maken vanaf €1,-

22 reacties for “‘Vrouw en kind te water’”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *