“Gelukkig hebben we de foto’s nog…”

*Blog uit het hart van een moeder, geschreven nadat ze afscheid moest nemen van haar zoon…*  Jell voor Still:

 

‘Gelukkig hebben we de foto’s nog’.

Vroeger nog één van mijn favoriete items in het programma, Dit was het nieuws… Soms zijn er quotes of uitdrukkingen in het leven, die je te pas en te onpas maakt, zonder dat je weet welke betekenis deze woorden ooit zullen krijgen…

 

Op één van de verdrietigste dagen van mijn leven was ze daar ineens; Melanie, fotografe en oprichtster van Stichting Still.

De avond voordat ik de moeilijkste taak moest volbrengen als moeder, als Jell als wat dan ook, terwijl mijn kleine dappere ventje in mijn buik flink aan het trappelen was, moesten wij alles regelen voor het moment dat hij zijn laatste adem in onze handen uit zou blazen.

Als ik er aan terugdenk, snap ik niet hoe we alles hebben kunnen doen. Familie en vrienden inlichten. Kleertjes bestellen, het eerste en enige pakje dat we ooit voor ons mannetje zouden kunnen kopen. Een fijn klein zacht mandje, waar hij in zou liggen samen met al zijn knuffelvriendjes.

Ik was blij dat Vince in de doe-modus schoot want ik was bang dat mijn kleine mannetje zou voelen waar ik mee bezig was, ik kietelde de hele avond op mijn buik zodat hij er naar toe kon gaan met zijn kleine beentjes en terug kon ‘praten’ want nu kon het nog. Ondertussen zocht Vince alles uit en hoefde ik alleen maar te kijken of het mooi of praktisch was. Met veel onderbrekingen, dat wel, omdat zijn handen even moesten voelen en spelen met zijn zoon in mijn buik.

 

Het was nog best even een zoektocht. Een fotograaf zoeken die ons kleintje kon vereeuwigen vlak na zijn geboorte. Dat was het, dacht ik toen, maar het was zoveel meer…

Wij zaten met die lastige 24 weken grens, daarna was alles mogelijk en geen probleem. Daarvoor werd het een stuk lastiger, terwijl zo’n week niets zegt qua pijn wat je doormaakt als je afscheid moet nemen van je kindje dat zo verschrikkelijk welkom was, met al zijn bijzonderheden en waar we al zoveel van hadden gezien en waar we onbeschrijfelijk veel van houden.

Uren echomateriaal, rijen foto’s en honderden plopjes, kriebeltjes en schopjes. Naast alle gesprekken die we voerden over hem, tranen die we lieten om hem en zuchten die uit ons ontsnapten. Want wat hebben we gezucht om die vreselijke pijn in ons hart weg te krijgen. Maar niets was minder waar. Het enige wat wij als ouders voor ons prachtige ventje konden doen was hem loslaten omdat de grote boze waarheid niet samenging met de droom die 23 weken daarvoor  nog zo mooi begon en had moeten blijven…

 

Vince had ondertussen via via de stichting STILL benaderd. De reactie van Melanie was hartverwarmend en alles wat we op dat moment nodig hadden. Geen misschien, we gaan kijken of eigenlijk… Nee, ‘natuurlijk kom ik’ zei ze. Dat was één zucht minder.

 

Ik had geen ‘mooie buik foto’s.

Ik kon niet vrolijk in de camera kijken met zo’n gelukkige, dromerige blik die zwangeren vaak hebben. Ik leefde immers in een hel want ons kindje was ziek. Wat had ik daar veel tranen om gelaten. Dat dubbele gevoel, zo trots op je kindje en je buik maar ondertussen moeten leven met het idee dat het elk moment afgelopen kon zijn.

Niet dat mijn buik niet mooi was, integendeel. Hij was prachtig. Ik droeg hem recht naar voren en hij groeide heel hard, zo hard dat ik met 23 weken een omvang had die te vergelijken was met 8/9 maanden zwangerschap, dit dankzij  ployhydramnion, een teveel aan vruchtwater, met als oorzaak ons zieke ventje.

Vlak voordat we de auto in stapten richting het ziekenhuis maakte Vince, in de tuin, een allerlaatste buikfoto. Mijn gezicht stond strak van het verdriet en de pijn door alle allerlaatste keren waar we doorheen moesten, klaar voor de allerlaatste autorit met mijn mooie bolle buik en mijn wiebelende ventje, het allermooiste gevoel wat er snel nooit meer zou zijn.

 

Na een dag van verschrikkelijke weeën waar ik uiteindelijk van verlost werd door toch die heerlijke ruggenprik die ik eind van de middag toestond, leek het snel te gaan. Melanie kwam voor de zekerheid direct vanuit een andere reportage naar het ziekenhuis en stond ineens in onze kamer. De rust en vooral ook vastberadenheid die ze uitstraalde om iets moois te maken van zoiets verdrietigs, gaf me, ondanks de situatie, een heel fijn gevoel. Ze had hele mooie mutsjes en wikkeldoekjes meegenomen omdat we bang waren dat de bestelling van de kleertjes er te laat zou zijn en we ons ventje in de witte steriele doeken van het ziekenhuis moesten wikkelen. Wat fijn dat dit er was, want je wil alleen het allerbeste en allermooiste voor je kind. Daar draaide nu alles om en daar had al die tijd alles om gedraaid. Dat was de reden van het loslaten en alles wat we gedaan hebben in de tijd dat hij bij ons was. Omdat alleen het allerbeste goed goed genoeg was.

Melanie checkte het licht en stelde de camera alvast in. Toen ik vroeg of ze nog wat foto’s wilde maken van ons als aanstaande papa en mama, zei ze; die heb ik al…. En inderdaad een half uurtje nadat we tijdelijk afscheid hadden genomen en Melanie elders op de afdeling op ons kleintje zou wachten, kregen we de eerste foto’s in de mail. Toch nog prachtige ‘buikfoto’s’ die ook zo belangrijk waren, zonder de pijn die het poseren zou geven. Tranen en dit keer van trots en blijdschap. Nu al zo blij dat ze op ons pad was gekomen en het moeilijkste zou nog komen..

 

Die nacht, een spartelende Tuur tussen mijn benen, Vince die vol emotie en verdriet riep; ‘oh, hij leeft nog, wat een mooi ventje’ toen hij zijn evenbeeld uit mijn lichaam zag komen. Ons mannetje, een mini- Vincje, onze droom. Daarna niks…….

 

Dat was het enige materiaal wat we hadden. Vince had de telefoon waarmee hij de bevalling filmde van zich afgegooid om zijn zoon aan te pakken. Sterker nog, dat filmpje, was mijn enige herinnering want door alle emoties en pijn kon ik en kan me ik me niets meer herinneren van de eerste en laatste 20 minuten van het leven van onze mooie kleine Tuur. Ik had namelijk nog de taak om de onrijpe placenta er uit te werken. Terwijl de arts op mijn buik lag met al haar gewicht en ik moest persen omdat mijn leven er van af hing, zuchtte ons ventje zijn laatste zuchtje en gleed heel rustig weg.

Dat ik hem vast heb gehouden, zijn borstkastje nog op en neer ging, zijn handjes mijn vinger pakte en hij met een mooie grijns op zijn koppie de wereld verliet, zag ik pas veel later toen Melanie ons de eerste (bewegende) beelden mailde. Eindelijk kreeg zwart weer kleur en ik huilde van geluk en pijn, want dankzij haar was zijn korte leventje weer terug in mijn leven. Want ik was zo bang, bang  dat ik dat voorgoed kwijt was en nooit meer zou kunnen zien….

 

Vol trots laat ik aan iedereen zien hoe mooi ons ventje is. Onze Tuur die ons papa en mama heeft gemaakt. Ons en onze families voor altijd met elkaar heeft verbonden. Onze Tuur die in zijn korte leventje zoveel heeft losgemaakt en heeft gegeven. Een zichtbaar bewijs dat wij echt papa en mama zijn geworden van een kindje wat voor de buitenwereld onzichtbaar is. Onbeschrijfelijk belangrijk omdat wij verder moeten, verder als ouders van een kindje in ons hart….

 

Still fotografie is echt een geschenk.

Onbetaalbaar, voor ons, maar ook voor onze naasten. De prachtige foto’s en filmpjes van Tuur.

Tuur met ons en met zijn opa’s en oma’s en uiteindelijk ook van zijn afscheid. Kosteloos gemaakt door Still en onbetaalbaar voor ons als ouders.

 

Gelukkig was daar Still fotografie. Gelukkig hebben we de foto’s nog…..

 

Zo dankbaar.

 

Liefs Jell, mama van Tuur.

 

Help mee, we hebben uw steun nodig om dit werk te kunnen blijven doen….

Doneren

 

_MG_0852zw750plogo3f0e8f4ddce44988cb6411cd6321a583

3 reacties for ““Gelukkig hebben we de foto’s nog…””

Gerrie Elhorst

schrijft:

Marielle en Vince, blijf het koesteren de foto’s en beelden zijn onbetaalbaar. Toen onze Alexander overleed lag ik nog in het ziekenhuis en heb hem niet meer gezien (42 jaar geleden) enkel nog wat foto’s van de begrafenis, deze waren nog genomen door mijn schoonvader. Nu heb ik een urn in de kast staan van hem. Het grafje werdna 40 jaar ontruimd. Ik weet wat jullie hebben doorgemaakt. Was er toen maar een stichting Still.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *